Czesław Jan Mączyński (ur. 9 lipca 1881 w Kaszycach, zm. 15 lipca 1935 w Kalinówce) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, dowódca obrony Lwowa w listopadzie 1918.

[edytuj] Życiorys

Był synem Pawła, nauczyciela ludowego, i Julii. Szkołę średnią ukończył w Jarosławiu. Na Uniwersytecie Lwowskim studiował przez dwa lata prawo, po czym przeniósł się na wydział filozoficzny, który ukończył i został egzaminowanym zastępcą nauczyciela. W międzyczasie (1902–1903) odbył jednoroczną ochotniczą służbę w 29 Pułku Artylerii Polowej Cesarskiej i Królewskiej Armii, w garnizonie Jarosław. W 1904, po odbyciu czterech ćwiczeń wojskowych (każde w wymiarze czterech tygodni) został mianowany podporucznikiem rezerwy.

Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do 29 Pułku Artylerii Polowej, w którym został komendantem baterii. Zostaje mianowany w 1914 porucznikiem. Ranny, przebywał w szpitalu do sierpnia 1915. Od tego czasu do grudnia 1917 służył w 2 Pułku Artylerii Polowej jako komendant baterii. Został w tym roku kapitanem. Od grudnia 1917 do końca października 1918 pełnił służbę najpierw w grupie artylerii Komendy 4 Armii, później w 4 Komendzie Generalnej.

W czasie wojny polsko-ukraińskiej, przez 22 dni w listopadzie 1918 był komendantem polskich sił zbrojnych we Lwowie, odpowiedzialnym za bezpieczeństwo w mieście w czasie tzw. "Pogromu Lwowskiego"^[1]. Od 22 listopada do 12 grudnia 1918 komendantem miasta i powiatu Lwowa wraz z oddziałami bojowymi, od 12 grudnia 1918 był dowódcą Brygady Strzelców Lwowskich.

Po rozerwaniu pierścienia w oblężonym Lwowie pod koniec kwietnia 1919 przebił się na czele brygady lwowskiej nad Zbrucz. W perypetiach tych walk (pod wodzą gen. Iwaszkiewicza i gen. Jędrzejewskiego) trwa na froncie aż do ich ukończenia jesienią 1919. Do 16 czerwca 1920 dowodził 2 Brygadą Litewsko-Białoruską. W lipcu 1920 podczas inwazji bolszewickiej mianowany Okręgowym Inspektorem Armii Ochotniczej we Lwowie. Obowiązki na tym stanowisku pełnił do 1 marca 1921. 11 czerwca 1920 zatwierdzony został w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920, a 3 maja 1922 zweryfikowany, w tej samej w randze, ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów artylerii. Do 1 listopada 1921 służył w Sztabie 6 Armii oraz Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI na stanowisku zastępcy dowódcy. Następnie, do wyborów parlamentarnych w 1922 pełnił służbę w Dowództwie 27 Dywizji Piechoty w Kowlu.

5 listopada 1922 wybrany do Sejmu z ramienia Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej (lista nr 8). Na czas sprawowania mandatu poselskiego przeniesiony został w stan nieczynny, pozostając na ewidencji 5 Pułku Artylerii Polowej. W Sejmie należał do Klubu Chrześcijańsko Narodowego i przewodniczył Komisji Wojskowej. Po zakończeniu kadencji wrócił do wojska. Przez pewien czas był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień w Wołkowysku, po czym przeniesiony został w stan spoczynku na podstawie orzeczenia lekarskiego. Wrócił do cywila i do końca życia zajmował się gospodarowaniem na przyznanej mu działce w Kalinówce pod Narajowem. Korporacja akademicka Obotritia uhonorowała go tytułem filistra honoris causa. Przez długi szereg lat – poza opublikowaniem dwóch tomów pierwszej części Bojów lwowskich – rzadko udzielał się publicznie. Zmarł po chorobie 15 lipca 1935.

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości z Mieczami
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie

Przypisy

[edytuj] Źródła

zapowiedzi telefoniczne, opolskie, Kajaki rekreacyjne na spływy kajakowe, luksusowe łazienki, zachodniopomorskie