Guomindang – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Guomindang
Nazwa chińska
Hanyu pinyin Zhōngguó Guómíndǎng
Wade-Giles Chung-kuo Kuo-min-tang
Jaworski-Jabłoński Czung-kuo Kuo-min-tang
Zn. tradycyjne 中國國民黨
Zn. uproszczone 中国国民党

Guomindang (GMD) lub Kuomintang (KMT) – po polsku: Partia Narodowa, partia utworzona w Chinach w 1912 przez Song Jiaorena. Wygrała wybory do parlamentu w lutym 1913. W październiku prezydent Chin Yuan Shikai nakazał rozwiązanie Guomindangu i usunięcie jego członków z parlamentu. (zobacz Historia Chin)

Flaga Guomindangu przedstawiająca białe słońce na niebieskim tle. Dwanaście promieni symbolizuje postęp. W latach 1928-1949 była umieszczona w lewym górnym rogu (jako kanton) flagi państwowej Republiki Chińskiej (obejmującej wówczas Chiny kontynentalne, zaś po przegranej wojsk Guomindangu podczas chińskiej wojny domowej i ewakuacji ich sił na Tajwan stała się flagą marynarki wojennej mieszczącej obecnie na tej wyspie Republiki Chińskiej a flaga państwowa została taka jak przed ewakuacją na Formozę (Tajwan).

Spis treści

[edytuj] Utworzenie Guomindangu

Partia została odtworzona przez Sun Yat-sena w 1919 i stała się partią rządzącą w południowych regionach. Za rządów Sun Yat-sena partia współpracowała ze Związkiem Radzieckim i Komunistyczną Partią Chin. W 1925 Sun Yat-sen zmarł, a przywództwo objął dotychczasowy głównodowodzący armii Jiang Jieshi (znany też jako Czang Kaj-szek). W lecie 1925 Guomindang odniósł znaczne sukcesy militarne, lecz wybuchły też walki wewnętrzne między komunistyczną a narodową frakcją, które zakończyło zerwanie współpracy ze Związkiem Radzieckim przez Jiang Jieshi w marcu 1926. Do 1928 Guomindang opanował prawie całe Chiny.

[edytuj] Udział sił nacjonalistycznych w II wojnie chińsko-japońskiej

Information icon.svg Osobny artykuł: Druga wojna chińsko-japońska.

ten rozdział wymaga uzupełnienia

[edytuj] Wojna domowa i utrata Chin

Information icon.svg Osobny artykuł: Chińska wojna domowa.

Choć lokalne walki trwały przez cały czas, wojna domowa na pełną skalę z wspieranymi przez Związek Radziecki komunistami wybuchła dopiero w 1945. Do 1949 komuniści opanowali większość Chin, Guomindang został u władzy jedynie w prowincji Taiwan.

[edytuj] Powstanie ludności na Tajwanie przeciwko Guomindangowi w 1947 r.

W 1945 roku wyspa Tajwan zajmowana od 1895 roku przez Japonię powróciła pod panowanie chińskie. KMT ustanowiło administrację na czele której stanął generalny gubernator Chen Yi. Przybyli z kontynentu urzędnicy dość szybko dali się poznać od złej strony pogardzając i dyskryminując miejscową ludność m.in. w dziedzinie ekonomicznej. Skonfiskowane Japończykom setki zakładów przemysłowych i kopalni oraz dziesiątki tysięcy domów trafiały do rodzin lub znajomych urzędników i wojskowych. Powszechny nepotyzm i korupcja lokalnych władz opanowanych całkowicie przez KMT oraz brutalność policji dodatkowo zaogniały sytuację.

27 lutego 1947 roku chińscy agenci z Biura Monopolu Tytoniowego w Tajpej podczas akcji przeciwko nielegalnym handlarzom ciężko pobili kobietę sprzedającą papierosy. Kiedy wzburzony wydarzeniem tłum Tajwańczyków ruszył przeciwko agentom ci otworzyli ogień zabijając jedną osobę i raniąc wiele innych. W dniu 28 lutego 1947 wielotysięczna grupa demonstrantów udała się pod siedzibę gubernatora domagając się aresztowania sprawców. Jednak w odpowiedzi policja i żandarmeria użyła broni strzelając do zgromadzonych ludzi z karabinów maszynowych. Gubernator Chen Yi na obszarze całej wyspy wprowadził stan wyjątkowy.

Tajwańczycy spontanicznie zorganizowali oddziały które zdobyły broń z magazynów wojskowych i przystąpili do walki ze znienawidzonym reżimem Guomindangu. Przestraszony obrotem sytuacji Czang Kaj-szek wysłał na wyspę dodatkowe oddziały wojska i rozkazał bezwzględne rozprawienie się z buntownikami. Żołnierze szybko poradzili sobie z uzbrojonymi powstańcami i zaczęła się masakra miejscowej ludności cywilnej często nie mającej nic wspólnego ze zbrojnym buntem. Otwierano ogień z ciężarówek do każdego podejrzanego człowieka zabijając w ten sposób wiele osób. Schwytani powstańcy i cywile uznani za sympatyków rebelii byli rozstrzeliwani w masowych egzekucjach bez sądu. Ofiarą tortur, egzekucji i uwięzienia bez sądu padło 140 000 Tajwańczyków. Z tej liczby zostało z rąk żołnierzy reżimu Guomindangu zamordowanych około 30 000 ludzi.

Wydarzenia te często określane mianem "incydentu 28 lutego" doprowadziły do ustanowienia całkowitej dominacji na Tajwanie Chińczyków z kontynentu którzy zasilali kadry miejscowego Guomindangu obejmującego kontrolę nie tylko życia politycznego, armii, policji, sądownictwa i administracji ale i takich dziedzin jak gospodarka, media, edukacja i kultura. Doprowadziło to do wywołania trwałego podziału między stanowiącymi mniejszość (12% ogółu) Chińczykami kontynentalnymi a zepchniętą na margines większością (86%) Chińczyków tajwańskich (rodowici Tajwańczycy wywodzący się z chińskich osadników przybyłych na wyspę w XVII i XVIII wieku). Stopniowa liberalizacja reżimu KMT w latach 80. pozwoliła na powolną emancypację tajwańskich Chińczyków aż do pełnego równouprawnienia w początkach lat 90. Demokratyzacja przyniosła ze sobą nie tylko wolność polityczną, ale i otworzyła zakazaną wcześniej dyskusję na temat niepodległości Tajwanu (obecnie w dalszym ciągu Republika Chińska).

[edytuj] Guomindang obecnie

Guomindang do dzisiaj jest jedną z największych partii Republiki Chińskiej. Wchodzi w skład koalicji Niebieskich. Przewodniczącym partii jest od 2009 Ma Ying-jeou.

[edytuj] Przewodniczący Guomindangu

ten rozdział wymaga uzupełnienia

[edytuj] Zobacz też

Znani działacze

historyczne siły zbrojne

Pozostałe

[edytuj] Linki zewnętrzne

powiekszanie ust, kujawsko-pomorskie, jevos docum, lubelskie, podkarpackie