Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu – Wikipedia, wolna encyklopedia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu
nr rej. A/277
Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu, elewacja frontowa
Miejsce	Toruń
Wybudowany	1903–1904
Wpisany do rej. zabytków	15 września 1971

Położenie teatru na planie toruńskiej starówki

Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu – budynek teatru (ówcześnie Teatru Miejskiego) oddano uroczyście do użytku 30 września 1904 r. Zastąpił on gmach teatralny stojący niegdyś przy Rynku Staromiejskim. Nowy budynek został zaprojektowany przez znaną wówczas w całej Europie spółkę architektów wiedeńskich – Fellner & Helmer (twórców projektów budynków teatralnych m.in.: w Wiedniu, Augsburgu, Czerniowcach, Cluju, Cieszynie, czy opery w Odessie). Początkowo widownia mogła pomieścić ok. 900 osób, na przestrzeni stu lat poddano ją jednak wielu korektom (lata 1934, 1956, 2000). W latach 1941-1942 uproszczono także fasadę utrzymaną w duchu eklektyzmu z elementami secesji (usunięto m.in. figury orłów wieńczących pylony flankujące ryzalit elewacji głównej, uproszczono detal). W roku 1995 oddano do użytku budynek zaplecza z małą sceną. Przed budynkiem stoją odsłonięte w roku 1909 posągi muz – Melpomeny i Terpsychory, autorstwa Ernsta Hertera.

W pierwszych latach istnienia na deskach teatru grano jedynie repertuar niemieckojęzyczny. Wśród polskojęzycznej ludności ówczesnego Torunia mawiano nawet, iż "szanujący się Polacy tam nie chadzają". Pierwszy polski sezon teatralny zainaugurowano w listopadzie roku 1920 przedstawieniem Zemsty Aleksandra Fredry, w obecności premiera Wincentego Witosa. W latach 1945-1948 zespołem teatralnym kierował Wilam Horzyca.

Obecnie prężnie działająca scena jest kojarzona głównie z Międzynarodowym Festiwalem Teatralnym "Kontakt" odbywającym się od roku 1991.