Władysław Dobrowolski
major
Data i miejsce urodzenia	3 stycznia 1896 Małobądz  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	25 lutego 1969 Warszawa  Polska
Przebieg służby
Lata służby	od 1919
Główne wojny i bitwy	Wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa, kampania wrześniowa
Późniejsza praca	dyrektor Państwowych Uzdrowisk w Szklarskiej Porębie i Karpaczu, kierownik ośrodka szermierczego CRZZ, od 1957 trener w klubach RKS Marymont i Skra Warszawa
Odznaczenia

Władysław Dobrowolski (ur. 3 stycznia 1896 w Małobądzu k. Będzina, zm. 25 lutego 1969 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, instruktor i wykładowca Centralnej Wyższej Szkoły Gimnastyki i Sportu oraz Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie, lekkoatleta i szermierz, trener, działacz sportowy. Ojciec znanego aktora i reżysera Jerzego Dobrowolskiego.

W młodości wstąpił do Koła Młodzieży Niepodległościowej, Związku Strzeleckiego i PPS. Żołnierz I Brygady Legionów. Po rozbrojeniu pracował w POW, potem w Milicji Ludowej, następnie przydzielony został do Baonu Zapasowego 6 Pułku Piechoty Legionów. Od 1919 w Wojsku Polskim, był uczestnikiem wojny z bolszewikami 1920. W 1924 zdał w Wilnie maturę. Ukończył następnie w CWSGiS oficerski kurs wychowania fizycznego (1925) i szermierki (1926), był dowódcą kompanii oficerskiej CWSGiS, wykładowcą w CWSGiS i CIWF. W Polskim Radiu prowadził gimnastykę poranną (1932-39) i jako prezes kierował pracami warszawskiego AZS (1929-1930). Był też członkiem zarządu PZLA.

Jako lekkoatleta – sprinter i wieloboista reprezentował barwy: Strzelca Wilno, 6 pp. Legionów Wilno, Wilii Wilno i AZS Warszawa. Olmpijczyk z Paryża (1924). 15-krotny rekordzista Polski i 11-krotny mistrz Polski w konkurencjach lekkoatletycznych (100 m, 200 m, 110 m pł, rzut oszczepem, skok w dal, sztafeta 4 x 100 m).

W wieku 35 lat zaczął uprawiać szermierkę, reprezentując barwy AZS i Legii Warszawa (startował do 54 roku życia). 2-krotnie wystąpił jako szermierz w Igrzyskach Olimpijskich (1932, 1936), zdobywając brązowy medal w szabli drużynowo (1932). Był też brązowym medalistą mistrzostw Europy (1934 – szabla drużynowo).

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził I batalionem 21 Pułku Piechoty "Dzieci Warszawy". Walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy w niemieckiej niewoli. W oflagach organizował wf i sport dla jeńców.

Po wojnie m.in. dyrektor Państwowych Uzdrowisk w Szklarskiej Porębie i Karpaczu, kierownik ośrodka szermierczego CRZZ, od 1957 trener w klubach RKS Marymont (wychowawca m.in. Ryszarda Parulskiego i Witolda Woydy) i Skra Warszawa. Pierwszy prezes Polskiego Związku Sportów Saneczkowych (1957). Autor wielu podręczników sportowych.

[edytuj] Awanse

• porucznik – zweryfikowany 3 V 1922 ze starszeństwem z 1 VI 1919
• kapitan – ze starszeństwem z 15 VIII 1924 i 476 lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty (w 1932 zajmował 350 lokatę)
• major – ?

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych
• Srebrny Krzyż Zasługi

[edytuj] Bibliografia

p • d • e Polscy medaliści na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Los Angeles 1932 Złoto: Indywidualnie: Janusz Kusociński • Stanisława Walasiewicz Srebro: Drużynowo: Jerzy Braun - Janusz Ślązak • Jerzy Skolimowski (wioślarstwo) Brąz: Indywidualnie: Jadwiga Wajsówna Drużynowo: Władysław Dobrowolski • Tadeusz Friedrich • Leszek Lubicz-Nycz • Adam Papée • Władysław Segda • Marian Suski (szermierka) • Henryk Budziński • Jan Krenz-Mikołajczak (wioślarstwo) • Jerzy Braun • Edward Kobyliński • Janusz Ślązak • Stanisław Urban • Jerzy Skolimowski (wioślarstwo)

podlaskie, śląskie, zachodniopomorskie, powiekszanie ust, zapowiedzi telefoniczne